Zdzisław Beksiński urodził się 24 lutego 1929 r. w Sanoku. W latach 1947-52 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Architekturę porzucił na zawsze, gdy przekonał się, że lepiej w życiu robić to, co się chce, niż to, czego się nie chce. Tym drugim zajęciem, które go naprawdę zaczęło pasjonować, była sztuka. [...] Zdzisław Beksiński maluje wciąż prawie to samo i prawie tak samo. Są to mianowicie, naprzemiennie powracające w różnych odstępach czasu, niemalże stałe motywy: głów bądź postaci obleczonych łuszczącą się skórą-pajęczyną, twarzy z profilu w hełmach kutych w najprzeróżniejsze wzory, biblijnych ukrzyżowań, płonących domów- katedr, obiektów lecących w powietrzu, trupiopodobnych stworów pełzających po ziemi, hieratycznie usadowionych postaci "królów" udrapowanych w fantastyczne szaty, pejzaży morskich bądź łąkowych z motywami pojedynczych drzew, nagrobków lub postaci usadowionych na krześle. Są to oczywiście dziesiątki motywów innych, powtarzających się rzadziej bądź pojawiających się tylko raz, jako dopełnienie bardziej częstotliwych. Jest jednak niewątpliwie tak, i potwierdzi to każdy znający choćby kilka obrazów, że pędzel Beksińskiego krąży niemalże po stałych orbitach. Na pierwszy rzut oka wygląda tak, jakby twórczość Beksińskiego była dziełem trzech co najmniej artystów; są tu reliefy o wyszukanej materii i postrzępionych profilach; delikatne rysunki prowadzone cienką, pajęczą kreską - oraz heliografie, obrazy i rzeźby, w niektórych powtarza się motyw głowy ludzkiej, sprowadzonej do najprostszych kształtów, kojarzącej się nieodparcie z czaszką. Można by wymienić także uderzająco różne jeszcze figury spiczaste, spawane z płyt żelaznych, można by wymienić eksperymenty fotograficzne. Artysta tan ma rzadką odwagę angażowania się w coraz to nowe sprawy, odwagę kategorycznego zrywania z jakimś ciągiem poszukiwań formalnych. Nigdy nie zadowala go naszkicowanie propozycji, zasygnalizowanie pomysłu: za każdym razem angażuje się w sposób poważny, powiedzmy nawet - solidny. Przystępuje do pracochłonnych realizacji w materiale, wykonuje rzecz starannie, cierpliwie przechodząc przez kolejne fazy narzuconych samemu sobie procederów...